http://avazemehr.blogfa.com/ بي سكوت و بي فرياد ، حرفها هم تو خالي اند -م...- fa blogfa.com Mon, 14 Dec 2009 16:20:18 GMT http://avazemehr.blogfa.com/post-71.aspx به نام خدا</P> <P> </P> <P>پیشتر ها خیلی پیشتر از اینها من بودم و حجم عظیم اتفاق و اکنون این منم خودی که از خود بریده و بر دار تنهایی و حصار دهر که با درد پیمان برادری بسته است آویزان گشته ام...</P> <P>از دورها غروب دست و ا می زند و من گمان می کنم این خون توست که از شکاف نفرت آسمان بر قبای خورشید پاشیده است....</P> <P>سارای عزیز من آن م... نیستم من افراز حکایت این روزهام که آسمان مرا به چاپای ابر سوار کرده و پتیاره جلوه می دهد...</P> <P>و مردمی دورتر لعنم می کنند که باعث این درد جز این نیست</P> <P>این آدمک آدم نام</P> <P>اما خدا شاهد است من همان م... پر واژه هام و این بار پر گشوده ام  به سمای بی کران و از دور گر چه لکه ی سیاهی دیده می شوم لیک من از این بالا همه چیز را سبز و بهاری می بینم...</P> <P>دوست خوب سارای عزیز به خاطر همه ی فریاد های نا رسیده به گوش تو</P> <P>مرا ببخش</P> <P>به خاطر خاطر آزرده ات مرا ببخش</P> <P>به پاس پاسداری شب بیداری ات مرا ببخش</P> <P>به پاس همه چیز مرا ببخش....</P> <P>مرا که می بیند که آشفته به دنبال همه چیز که جز هیچ نیست می گردم...</P> <P>دوست عزیز شاسگول از آشنایی با شما خوشحالم امیدوارم دنباله دار باشه...</P> <P>پروانه که رفت خنده هم رفت و خنده که رفت م... هم.....</P> <P>بگوییدش بی پروانه شمع چه بایدش کرد</P> <P>این گسترده شعله ی اشتیاق...</P> <P>من نه عاشقم نه واله ی پروانه </P> <P>اما او اندک امید من بود</P> <P>و هستند کسانی دگر که امیدوارم مرا دریابند که دارم کم کم غرق می شود....</P> <P>کسی نیست این دختر تنالدیه را برایم پیدا کند...</P> <P>من مانده ام با کشکولی که از همه جز غنچه نمی ستاند</P> <P>تا بهار راه درازی است در پیش...</P> <P>دوباره آذر و دوباره همان حرفهای همیشگی....</P> <P>دوستدار شما م...</P> <P>به امید بهار..........</P> Mon, 14 Dec 2009 16:20:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=71 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-71.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-70.aspx به نام خدا <P></P> <P> </P> <P>منم جاری به رگهای سرزمینم ایران</P> <P>چون ریشه های سبز بهار...</P> <P>درخت را کشته اند برادران کاغذی</P> <P>برای خاطر درخت دیگر از شعرهای کاغذی نمی گویم</P> <P>سبز سبز با همه گلها</P> <P>فریاد می زنیم خدا</P> <P>درخت مرد</P> <P>زنده باد درخت...</P> <P>سبز سبزم ریشه دارم به این خاک</P> <P>این خاک آزادگان</P> <P>این سرزمین ندای بی کران یزدان پاک</P> <P>به یاد توبه یاد او یه یاد همه فریاد می زنیم</P> <P>زنده باد زهدان مادرانمان</P> <P>زنده باد ایران</P> <P>زنده باد آزادی...</P> <P>راستی تا یادم نرفته بگم</P> <P>پروانه ی هیچستان( لینکش رومی تویند تو پیوندها پیدا کنید) خیلی ازت دلگیرم به خصوص به خاطر این شعرت که گفتی به پایان آمد این دفتر / حکایت بی تو ام باقی نیست....</P> <P>دوستدار همه م...</P> <P>به امید دیدار.</P> Tue, 17 Nov 2009 13:30:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=70 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-70.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-69.aspx به نام خدا</P> <P>«بهار ديگري در راه است...<BR>و روزهاي شوم آخر سال ، آخر سالي که ارزشي نخواهد داشت...<BR>بيچاره ايران ، از هميشه تا هنوز<BR>درگير خرافات بوده است...<BR>چهارشنبه ي شور<BR>جمعه ي موعود ، شنبه ي نحس<BR>سه شنبه ي تخ...<BR>بيچاره ايرن...»<BR>«اسب بهار ، خسته تر از آن است که با رنگينه سبز هميشه اش ، در دشت اسفند ، بار بياندازد...<BR>اسب بهار ، بي يال و بي سوار ، با قصه ي گوي يرقان زده  ، نغمه هاي تکراري...<BR>شاعري نو پا ، خيال پرداز ، دختري عاصي از نمي دانم هاي روزگار ، اين همه شايد بهانه اي شد ، هم کلامش باشيم...<BR>آي ، دخترک ِ ( به رسم عرب ) شاعره ي اين سرزمين ، اين همه احساس تو را من دوست ندارم...<BR>نمي دانم نام اين دخترک خوش ذوق را شنيده ايد ، يا نه...نغمه رضايي »<BR>«اردوي بهار ، در خاطر رنجور آدمهاي اين سرزمين گم شد...<BR>به بيراهه رفت...<BR>باشد ، خاطره اي باشد ، براي روزگاري که جاي برف آسمان ، سپيدي موهاي مان به گل نشسته است...»<BR>«اين روزها خدا خسيس گشته است ، تنگ دستي آسمان هنوز پا به جاست...<BR>دلم براي خودم ، براي لبهايم ، براي عطشهايم نمي سوزد...<BR>من دلم براي کبها مي سوزد...<BR>بيچاره کبکها ، در ظلمات آسمان<BR>براي فرار از مشکلات<BR>برفي ندارند...»<BR>«اسفند ، مارس ، ربيع الاول ، همه در سکوت و بهت انتظار ِ انفجار ِ توپ نوروز مي سوزند...<BR>تمام ديرينه هامان ، ( به جز خرافات ) درست مانند بارش آجيل هاي نوروزي ، در سرزمين شکمهاي حريص ، مي ريزند و من چشماني را مي بينم که ايران را دوست ندارند!!!<BR>چشم بيگانگان!!!!!!!! به مرده ريگ کوروش خيره مانده است...<BR>آي کوروش ، پدر سرزمين ايران زمين ، مرده ريگ تو ، ارثيه ي من نيست...»<BR>«به سنتهاي نيک ، بسيار علاقه دارم ، حال چه مذهبي باشد ، چه ملي....<BR>نوروزتان پيروز...»<BR>«سهم من ازبا تو بودن ، جز سير در خيال و رويا نيست ، که اين همه بيداري ، اين همه ساز ، دريغ مي کنند <BR>لختي خواب تو را ديدن...»<BR>«تازه داشتم عادت مي کردم ، خودم باشم...<BR>فکر مي کنم براي زندگي نياز به تغيير باشد ، تغيير در روح و روانمان ، نه مثل بهار تکراري ، نه مثل تناسخ ثانيه ها ، من تغييري مي خواهم که چيزي جديد باشد ، شايد جديدتر از باورهاي ديرينم جديد تر از عادتهاي کهن سالم ، تازه تر از تاريخ و باستان و پدرانم ، دوست دارم افتخار کنم ، خودم هستم ، نه چيزي وامانده از نسلي طلايي...»<BR>«اين روزهاي پايان سال هم زيباست ، بگذاريم ، زيبايي ، شادي ، خنده ، دوست داشتن ، ميهمان سفره ي امسالمان باشد ، همه بايد بخندند  نه آن خنده ي تلخ...»<BR>« از همه ي اينها که بگذريم ، دلم مي خواهد ، صاف و صادق به همه ي شما بگويم ، نوروزتان پيروز...»<BR>«من از هر چه بايد است بي زارم ، آزادي من قيد ندارد ، پس به رسم نيک ديرينه " من مي خواهم خودم باشم ، بي خيال ، هر چه بادا باد..."»<BR>سال خوبي داشته باشيد<BR>دوستدار شما<BR>م....<BR>به اميد ديدار.<BR></P> Fri, 13 Mar 2009 16:59:39 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=69 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-69.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-68.aspx به نام خدا <P></P> <P>براي دختر تنالديه!!</P> <P>روزگار آنچنان بر مراد دل است ، كه حيفم آمد به نوشتن هدرش دهم!!...<BR>روي ويلچر آهني چسبيده بود ،گاهي مي خنديد و نصيحت مي كرد ، بدم نيامد كمي سربه سرش بگذارم ، هلش دادم ، با سر به زمين خورد ، اما صداي شكستن دلش ، دلم را لرزاند...<BR>روزگاري است كه ديگر دل شكستن دليل نمي خواهد ، براي خنده هم مي شود دلي را شكست ، به سادگي اشتباه نوشتن صادگي...<BR>نه او را ديده ام و نه مي شناسمش و نه حتي مي دانم كه چه دردي مي شكد از اين كارزار با تن خويشتنش ، اما واژه هايش بوي سادگي مي دهند ، بوي شكوهمندي اعتقادي راسخ به پوچي زندگاني...</P> <P>" سطلهاي تشنه<BR>سطلهاي پر از خالي ِ آب<BR>ملتمسانه طلب آب مي كنند<BR>از دستان لرزان دختري <BR>كه ترس را هم آغوشش كرده بود<BR>انتهايي سرد ، روستايي خاموش ، جنگلي تاريك<BR>انفجار ترس ،‌ آه...<BR>دستهاي ياري را<BR>ديشب تير باران كرده اند<BR>دژخيمان شب...<BR>سيماي دشت ، خاموش <BR>و در افق ديدگان دختر<BR>پرسه مي زند<BR>غروب بي هنگام اميد...<BR>روسري اش را تفکرش ربود...<BR>سرش در پستوي گردني نحيف<BR>از لجن زار ديدگان شهوت مي گريزد...<BR>دختر تنالديه!!!<BR>در سرزمين تمدن<BR>برده نيست ، وسيله است ، وسيله است ، وسيله است..."<BR>تقديم به دوست عزيز و گرانقدرم "  دختر تنالديه!!! "<BR>و ديگر ، بهمن را كشته اند ، در امتداد اسفند ، در بوي ناب نوروز ، در دستان چكيده ي فقر...<BR>به همين سادگي<BR>دوست عزيز ، دختر تنالديه ، عيد نوروزت مبارك باد...<BR>ابر بهار را دوست دارم ، فقط به خاطر دلم...<BR>همه ي ابرهاي بهار ، با همه زيبايي ، تقديم شما...<BR>به اميد سلامتي شما<BR>دوستدارت<BR>م...<BR>به اميد ديدار.</P> Tue, 17 Feb 2009 01:19:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=68 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-68.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-67.aspx به نام خدا</P> <P>"  كاش مي شد بگويي دوستم داري ، مي دانم كه مي داني كه تو را چه اندازه دوست مي دارم ، رفتي بي قيد و غرورم از منت كشيدن ماندنت عاجز است ، رفتي و در نبود تو آيا كسي نيست مرا با خودم آشتي دهد... "<BR>اين روزها خودم نيستم و از اين بدتر نمي شود در خاطر زندگي گنديد...<BR>اين روزهاي كذايي كه بر بام سياه فام آرزوهام ،  رنگي از عزا پاشيده است ، بوي گند سياهي مرا مي آزارد...<BR>از اين دنياي وحشي خسته نيستم ، كه از دنياي آلوده در وحشتش مي شود عمق تلاش براي زندگي را يافت!! ، از خودم خسته ام كه از وحشت جاري در روح دنيا هيچ هم به ارث نبرده ام ، جز از آرزوهاي واهي روييدن محبت ها در سرسراي آفت زده ي انديشه ها... اين روزها كه مي گذرد خودم نيستم ، از خودم بي زارم ، واز تلاطم انديشه ام جزا از آرزوي ساحل داشتن مرا راهي نيست... ساحلي كه در مشت تحجر اسير مانده است... منِ شوريده ي شوم اختر ، چه بايدش بودن ، وقتي كه  زورِ دادن تكراري شهريه ي زنده ماندنش را به رسم عافيت به دندان مي كشد...<BR>جنگاور سلحشور اين روزهاي بي خودم بودن ، كسي جز خودم نيست ، من خودم را در جنگي زبانزدِ انديشه ام ، كشته ام ، ذبح كرده ام و در سلاخ خانه ي روزگار ، خودم را به رسم كشتن انديشه ام ، سلاخي كرده ام...<BR>و در تكرار هميشه ي عاشورا ، سر بريده ي حرفها ، جان فشان آزادي و خيال واهي آزادگي منم...<BR>شمشير من آويخته بر آويزه ي ديوار است و دستار من برنعش خودم گسترانيده گشته است ،  خودم را دشمن ساخته ام ، كشته ام ، بي كندن گوري ، بي كه اشكي باشد ، در بيابان آدمهاي عابر ، زير لگد مال انديشه هاي مترقي رها هشته ام خويشم را...<BR>و خودم بي كه خودم باشم ، آواره ي روزگار ، همراه ثانيه ها ، مي روم تا بي نهايت حرف ، تا جاري ِ عدم در تاريكي و بر دل تابو گشته ي شب فرياد مي زنم ، تابوت من گلبرگهاي تابنده ي مهتاب است ، من خودم نيستم ،‌اين روزها خودم نيستم ، خوب نيستم ، بد نيستم ، خدا نيستم ،  خودم نيستم...<BR>چقدر دلم براي خودم تنگ شده است ،  چقدر دلم مي خواهد اين غرور را كنار زده و حسرتم را به رخ آدميان در كشم ، من خودم را با تمام وجود دوست دارم ، اگر چه خودم نباشم ، دشمني هميشه هست ، اما آيا كسي نيست مرا با خودم آشتي دهد...<BR>و حرفي ديگر كه گلويم را فشرده است به زباني ديگر بيان مي كنم ، باشد كه ناي حرف را بگوش در دهيد ، نه ظاهر فريبنده اش را... غزه در آتش مي سوزد ، آري مي دانم و به همين سبب از جنگ بي زارم ، اما گمانم دل مردمان سرزمين چه اندازه بيشتر در آتش مي سوزد / بر مصيبت اين آتش بغض مي كنم / خدا كند هيچ جا جنگ نباشد و خدا کند کودکان تمام دنیا و حال غزه از آرامش بی نصیب نباشند...<BR>تو را نماينده ي مهر ساخته اند در ايران ، چه مي شود تو را كه گاهي بغض كني بر مصيبت دختران سرزمين پدري...<BR>دختران ايران ، بر گرده ي شُومن هاي لعاب كرده و مردان  دُن ژُوان اين سرزمين در آنسوي آبهاي پارس به فروش مي رسند و مي خرندشان دشمنان قسم خورده ي ايران و ايراني...<BR>" خاتون جان ، من هميشه براي شما احترامي خاص قائل بوده ام ، هم براي شما و هم براي جان جانان عزيز  / درباره ی عشق هم نظری نیست مرا / جز آنکه خدا کند عشق شما و جان جانان تا ابد پایدار باشد..."<BR>م...<BR>به اميد ديدار.</P> Wed, 07 Jan 2009 22:57:55 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=67 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-67.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-66.aspx به نام خدا <P></P> <P> </P> <P>دلم شکست</P> <P>بمیرم</P> <P>پاییز هم چه غریبانه رفت...</P> <P>حس می کنم چقدر دلتنگ پاییزم...</P> <P>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</P> <P>نیامده رفتم...</P> <P>فکرم درد می کند</P> <P>نه به خاطر دوستی / که من از هر چه دوستی است بی زارم</P> <P>بلکه</P> <P>به خاطر آن جمله ی معروف</P> <P>"مرا به خاطر بسپار"</P> <P>اگر چه می دانم</P> <P>ذهنت سرشار فراموشی های من است...</P> <P>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</P> <P><A href="http://www.khatoon-nameh.blogfa.com/" target=_blank>خاتون</A> هم رفت / چه بی باکانه گفت و رفت اگر چه ماندنش جز از تکرار هر روزه ی دل چرکین ما نبود که در نبود دوست خاطره اش ماندگار تر است...</P> <P>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</P> <P>خاتون بازگشت / اگر چه بازگشتش.......</P> <P>بی خیال رفیق</P> <P>رفتن رسم روزگار ماست...</P> <P>م...</P> Sat, 20 Dec 2008 22:26:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=66 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-66.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-65.aspx به نام خدا <P></P> <P> </P> <P>"و كلام آخرم اما<BR>خداحافظي نيست<BR>در پشت اين همه وهم<BR>به گمانم<BR>سلامي است در شروع نبودنهايم..." "م.."<BR>ديروز كه در عصر سرد خيالم ، بر سنگفرش خاطره ها گام مي فرسودم  ، ريز و درشت و نيك و زشت خاطره هايم به من طعنه وار مي خنديدند ، از خاطره هايي دور ، تا همين ديروزهايي كه گذشت ، از آن دانشجويي كه دربند بود! ، از تولد شاملو درست 21 آذر 1304 ، از پاييزي كه جان مي كند آرام...<BR>" من در خاطر پاييز آواره ام<BR>و در دوردست آبادي ويراني به من سو مي زند...<BR>آه <BR>آذري است انگار<BR>كه به اردوي دي رسيده است..." "م..."<BR>از خاطره و يادگار ديرين غلامحسين بنان ، از شور زيباي شجريان از آن آذر به ياد ماندني ، روزي كه نامش ماند ، 16 آذر... از قريب نوزده سال پيش ، روز تولدم برادرم ، 12 آذر ، آري آذر براي من پر است از خاطره هايي كه اينك در عصري سرد در خاطري آواره يخ بسته اند به هيچ... و آسمان سرزمين من چه بغضهايي كه در اين سردي به دل نبسته است... راستي تو مي داني ، بارش برف گريستن بغضهايي است كه آسمان در دلش به وديعه كاشته بود و آنقدر دير گريست كه اشكهايش يخ بست ، خشكيد... نه ،،، دنبال مفهومي از اين همه واژه نبايد بود ، چرا كه خسته ام از آزادي ، عدالت ، فقر ، بگذار دمي را خودم باشم ، دمي را براي خودم نفس بكشم ، من آزادم و در دلم بين خنده و بغضم عدالت گذاشته ام ، فقر را از سينه ام زدوده ام و انديشه ام را آزاد گذاشته ام ، به هر آنچه مي خواهد فكر كند حتي انكار خدا و خودم نظاره گر اين همه شور و هياهوي زيستنم... گاهي دلم عصيان مي كند و خنده هايم هرز مي روند ، گاهي دلم زندان مي شود و بغضهايم محصور غرورم مي مانند ، گاهي غرورم خنجر مي زند ، اما اين همه واهمه ، تضاد ، دوست داشتني است ، آذر امسال به اندازه ي يك دنيا با همه آذرها فرق مي كند و اين فرق را فقط من مي بينم چرا كه با تار و پودم حسش مي كنم ، آمده ام اينبار خودم باشم ، همان "م..." كه با او خو گرفته ام ، من از دنياي خودم سير نيستم ، من از آينده ام بيم ندارم ، من از خودم خسته نيستم ، من از هيچ چيز و هيچ كس خسته نيستم ،‌ نه از فقر ، نه از زندان ، نه از آزادي و نه حتي از اعتياد دلگير نيستم ، باور كن هر چيزي زيبايي خودش را دارد ، حتي مرگ هم زيباست ، من حتي هراسم از مردن در سرزمين كه در آن مزد گور كن از جان آدمي بيشتر باشد نمي ترسم ، من از تويي كه هستي و هميشه با مني  و تويي كه نيستي و پاك دامني ، كينه اي ندارم ، من از دلهاي سنگ ، ذهنهاي منگ ، خانه هاي تنگ ،‌ دستهاي مرگ و مهمات جنگ نفرتي ندارم ، من از خفتن بر گستره ي زمين پاييز ، بي سقفهاي سنگي بي زار نيستم ، حتي اگر استخوانهايم به آهنگ سرد سرما نيك برقصند... هر روز زندگي ام انگار ، 13 مهر است و دوست داشتني ، من سعي خواهم كرد ، كه فراموش نكنم در كنار ديوانه وار عاشق قرمز بودن ، آبي هم دوست داشتني است و فراموش نخواهم كرد ، اين همه آدم ، هزاران حرف دارند ، كه ارزش شنيدن خواهند داشت...گويا اين سردي شب بر خيالم چنگ مي زند ، كه اينگونه بي نهايت مرا از خودم مي راند به دوردستي كه در خاطره ها موج مي زند... خواسته ام كه خودم باشم و خو كرده ام به آنچه كه دارم ، اين روزها كتاب تاريخ را بسته ام و صفحه هاي حال را ورق مي زنم ، اين روزها دوست دارم كه ياد علا باشم " كه اشكش هنوز و همچنان جاريست " ، دوست دارم ياد شاسوسا باشم " كه دست زندگي را خوانده است" ، مي خواهم خودم را وقف دانسته هايم از خاتون كنم كسي كه هميشه هست ، حتي وقتي كه نيست ... و هزاران دوستي كه دارم ، من در اين روزها آشنايانم را چه بسيار دوست مي دارم ، و دوستانم ، قوم و قبيله ام ، نه ، اصلا همه ي آدمها را دوست دارم ، اين روزها هيتلر را ستايش مي كنم ،‌ ناپلئون را ، قاجارها را ، بگذريم يادم رفته بود كه تاريخ را بسته ام ، من اين روزها همه را ، دوست دارم ، پروانه اي كه بر گستره ي هيچستان سهراب نشسته است ، و همچنان با خودش مي گويد " تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي ، همت كن و بگو ماهي ها ، حوضشان بي آب است..." چقدر دوست دارم اين روزها خودم را هم ، ستايش كنم ، بگذريم اينقدر گفتم كه فراموش كردم گفتني ها را...<BR>" ديشب خوابي نديدم<BR>جز سياهي چشمانت<BR>و بر تلاقي وحشت و بيهودگي<BR>با تو تا سحر<BR>سياهي چيدم..." "م..."<BR>و به رسم سكوت...<BR>" به رسم سكوت آري<BR>راهي سرزمين آرامشم ، كه در آن <BR>شبنم ها از خيال برگهاي پاييز<BR>مي چكند تا احتيال سحر <BR>و از كوچه پس كوچه هاي عادتش<BR>كودكان عشق ، كال مي كنند بر خاك (كال:گودال كوچكي كه كودكان جنوبي در خاك براي بازي مي كنند )<BR>تا چشم مرده اي را خاك كنند<BR>كه هنوز در اين سرزمين آرامش<BR>با ديدگاني باز<BR>به اوج خنديدنهايم!<BR>حسادت مي كند..." " م..."<BR>م...<BR>خدانگهدار.</P> Mon, 08 Dec 2008 01:02:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=65 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-65.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-64.aspx به نام خدا <P></P> <P>"باريكه ي نگاهي جاري است<BR>كه از دوراهي ترديد و امكان<BR>به سرسراي توانم<BR>پيچيده است...<BR>و اين همه جرياني است<BR>كه حديث زندگاني را مي آفريند<BR>چيزي كه نامش زندگي! است..."  "م..."<BR>خوب مي دانم ، كه روايت تكراري آزادي ، به غم ناچيز در پي نان بودن ، نمي ارزد ، در نگاه كارگري كه از سوز آزادي فقط سوز زمستاني را مي شمارد ، كه بر استخوان كودكانش سفير بسته است .<BR>چه همسفر تلخ ِبودن ها و چه همراه شور وشيرين زمانه ي در راه بودن ، باشي باز هم در مسيري گام خواهي زد كه پيش از تو چه بسيار كساني رفته اند و اكنون چه بسيار گامهايي كه از فرط تنگي روزهاي باقيمانده در خود براي ثانيه هاشان قيمتي بسته است ، بيش از آنكه تو به روزهايت خواهي بست...<BR>آري ، اينكه مي گويند ، زندان هست ، اينكه مي گويند قلم را به ديوار بسته اند و بر مصيبت آزادي بغض كرده اند ، اينكه مي گويند " دهانت را مي بويند ، مبادا گفته باشي دوستت دارم "‌ فقط بهانه اي است كه اين روزهاي تكراري را به نگاهي چون هميشه ي روزهايت نبيني ، تو فقط از زندگي سهمي به خود خواهي بست كه ظرفيت تودر آن گنجايش دارد ، پيش از توانت بر خود اجبار تزوير و مبارزه را به رسم شلاق تحميل مكن كه اينكه در توان توست وديعه ي خداست ، نه آزادي...<BR>نمي دانم ، از آزادي بايد گريخت يا كه بر دامانش فرو افتاد ، هر چه هست ، آزادي را نمي توان ديد ، همانگونه كه عدالت را ، چرا كه تعريف تو با من در انگاره ي آزادي دو تاست...همانگونه كه ديد هابيل و قابيل به عدالت پدر دو تا بود...آزادي را نبايد گفت اين است و آن ، آزادي فقط آزادي است ، و نوبتي است كه در نفس كشيدنهايت به ديگري خواهي داد ، در آن هنگام كه هوا رو به اتمام است...آزادي چهارچوب ندارد ، آنچنان كه كارگر پير سقف ندارد و تمام شب خانه ي اوست و كودكاني كه با ساز سرما چه نيك مي رقصند...آزادي حقي است كه تو خواهي داشت كه به حق ديگران شبيخون بي عدالتي نزنی...<BR>نمي دانم و بيش از اين نمي خواهم كه درباره ي آزادي چيزي بگويم ، كه همين اندازه كافي است...<BR>"آنچه كه بايد ديد<BR>با چشم بسته هم<BR>مي شود فهميد...<BR>آنچه كه بايد ديد ، نه از چشم<BR>كه از دريچه ي دل بايد بوييد<BR>از دريچه اي كه بر لوح خاك گرفته اش<BR>حك كرده اند<BR>آدم..."                        "م..."<BR>م...<BR>به اميد ديدار.</P> Wed, 19 Nov 2008 16:42:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=64 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-64.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-63.aspx به نام خدا <P></P> <P>مهر ماه آمد با هزار خاطره ي دور و دراز ، با داستان پر نشيب و فراز ، با قصه هاي گرم ، ضجه هاي مدرسه رفتن بي هنگام....<BR>ماه مهر را دوست دارم<BR>سواي دوست داشتنهاي معمول<BR>من متولد ماه مهرم<BR>ماه ترس از تركه هاي اجباري درس ، ماه خشكي لبهاي ترك خورده ي سرد....<BR>21 سال پيش ، در گرم گرم ، خونين گرماي خوزستان ، در شهر دور و كهنه ي مسجد سليمان ، مادري بي تاب كودك بود ، درد داشت ، بر خودش مي لرزيد و پدر در هنگامه ي سخت آشوب آن دوران ، در سرزمين هاي دور به خانواده اش انديشه مي كرد ،‌ نزديكهاي ظهر بود ، كودك مشتاق زندگي نبود ، ولي مادر مشتاق زنده ماندن كودك...<BR>ساعت از 2 گذشته است ، آسمان بغض مي داشت ، هوا ابري بود و هنوز گرمي زمان به پا...<BR>درست ميانه ي ظهر سيزدهمين روز از ماه مهر ، ساعت 2 يا 3 ، كودكي از دل مادر رها گشت ، چشم گشود ، بي بغض ، بي درد ، بي هيچ تفكري در سر ،‌ همين اندازه مشتاق بود كه تجربه اي داشته باشد براي روزگاران آينده اش...<BR>تولد من در 13 مهر 1366 بهانه اي بود براي شادي ، شايد....<BR>و هنوز در التهاب اين تولد شورانگيز ، خودم را بي بهانه اسير زندگي يافته ام...<BR>با اينكه زندگي سخت است ، اما<BR>روز تولدم بهانه اي است براي شادي ، شايد شادي...</P> <P>مهر<BR>سرآغاز برگريزان همه خاموشي<BR>پيوست تكرار تمام ديرينه هاست<BR>سالگرد ، تولدي بي هنگام <BR>مهر خاموشی این قرنهای تکرار و زیستن است</P> <P>این شاخه های عمر</P> <P>كه در وجودم زبانه مي كشد <BR>تا امتداد سالهاي گذشته ام<BR>از ثانیه های درهمی است</P> <P>که برای خویش رج زده ام...</P> <P>و داستان پاییز غصه نمی خواهد<BR>اين همه برگ<BR>اين همه ريزش بي هنگام مرگ<BR>دراين فصل زرد و آتش ها<BR>دليل نمي خواهد<BR>پاييز مشتاق سوختن است... " م... "</P> <P>واي اي برگهاي خاموش ، به حال من حسادت در خويش نسازيد...<BR>و به قول مشيري<BR>" شب از جنگل شعله ها مي گذشت<BR>حريق خزان بود و تاراج باد<BR>من آهسته در دود شب رو نهفتم<BR>و در گوش برگي كه آرام مي سوخت گفتم<BR>مسوز اينچنين گرم بر خود مسوز<BR>مپيچ اينچنين تلخ بر خود مپيچ<BR>كه گر دست بيداد تقدير كور<BR>تو را مي دواند به دنبال باد<BR>مرا مي دواند به دنبال هيچ " " اثري جاودان از مرحوم مشيري "<BR>عروج كرده ام به آينده اي مبهم ، به آينده اي كه گامهايم به سستي ترس ، از خودش مي ترسد ، تيك و تاك ثانيه هاي در گذر ،‌ حديث تلخي است از هجوم تكراري روزها كه اينگونه بر آستانه ي هزار آرزوي دل مرده ام مي تابد ، با اين همه پاييز را دوست دارم و ماه مهر را ، من متولد ماه مهر ، راهي سرنوشت ، ‌از ميان نسلي سوخته ،‌ به انتظار دستان گرم آشنايي ، روزهايم را چه ساده از هم مي درم...<BR>پشت اين همه سال ، 21 تكرار ، چه بايد كرد<BR>اين تولد شروع هر باره اي است براي تداعي شادي در ذهن گنگ من ، كه آسوده مي گويد ، آي تو كه مي ترسي ، مي نالي ، مي لرزي ، ‌باور كن ، 21 سال براي زندگي كردن وقت زيادي نيست ،‌تو هنوز براي نفس كشيدن فرصت خواهي داشت ، آري تولدم در راه است و من با هزار آرزوي دلمرده ، در انتظار تولدي ديگر از جنس مهرهاي زيبايم ، خواهم نشست ، آي زمان در هم ، چه مي شد اگر سالي مي ماند و 13 مهر....<BR>با تشكر از همه ي دوستاني كه با من بودند ، ماندند و در گريز اين همه تكرار خواهند ماند ، دوستاني گرم ، پروانه ي عزيز ، خاتون مهربان ، شاسوساي بسيار عزيز ( كه هنوز مشتاق بازگشت اويم ) ، علاي گرامي ، درياي خوب و پاك ، پاكت نامه ي دوست داشتني ، <BR>صداي خاموش مهربان ، ساراي خوب ، ناوك عزيز تر از جان ، صدا مي ماند گرامي ، الهه ي مهر دوست خوب ،‌ شاليزار عزيز ، فروزان خوب ، ميناي جنوبي ،‌ و كسي كه مي گويد رفتم ولي مشتاق بازگشت اويم ( ترانــــه ي سكوت ) پارميس خوب ، استاد پورهاشمي عزيز ،‌ سايه و رها و هزار دوستي كه شايد فراموش كرده باشم ، تشكر از حضور گرمتان....<BR>دوستدار همه ي شما<BR>م...<BR>به اميد ديدار.<BR>درود بر شما دوستان عزيز</P> Tue, 23 Sep 2008 00:23:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=63 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-63.aspx http://avazemehr.blogfa.com/post-62.aspx به نام خدا</P> <P>به اعتماد چشمهاتان حكايتي ساخته ام ، اما...<BR>به انصاف دل نظر از دل زائران معرفت اندازيم ، نه از جارچيان معرفت...<BR>به پاس قديسه اي كه هنوز هم در تولد هر باره ي تفكرم ، اوج عرفان محض را تداعي مي كند...<BR>تو مي داني كه را مي گويم؟...</P> <P>آه <BR>قديسه ي مغضوب<BR>ساحت قداستت را صليب چه مي داند.<BR>آتش عجز<BR>حرير رويش ناگزيرت را چه مي داند.<BR>تو كه در باغچه ي وهم<BR>به آفرينشي درهم<BR>سر به سايش گامهاي معبود نهادي.<BR>درد سوختن تو را نمي دانم<BR>با اين همه<BR>خوب مي دانم<BR>درد نافهمي آدمها چقدر از سوز آتش<BR>سخت تر است.<BR>آه قديسه ي مغلوب<BR>عصمت از بار گناه عاشق بودنت چه مي داند<BR>زنجير و خيانت و جنايت<BR>چه توان بر تنه ي روح تو زدن.<BR>رشد ساقه هاي در بند تو را<BR>با كدامين تيشه ي نافهمي توان از بيخ بردن...<BR>ساقي باستاني من<BR>عاشقي ، باش<BR>اما تفسير حقيقت را<BR>در خرابه ي فهم بر جا گذار<BR>اين ايجاز ايمان را<BR>در پستوي تحجري باستاني<BR>با سوختن خاموشت ، هلاك كن...<BR>كه كورسوي آينده ، آتشت را<BR>ز ياد خواهد برد<BR>آه قديسه ي مظلوم...<BR>م...                                                    ۲/۶/۱۳۸۷                                                                    5:27   بامداد <BR>خدانگهدار.</P> Sat, 23 Aug 2008 01:02:15 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=avazemehr&postid=62 avazemehr http://avazemehr.blogfa.com/post-62.aspx